نوشدارو بعد از مرگ مهشاد!/حداقل وجدان آسوده‌تان را به رخ ما نكشيد

چند روزي است كه فقط يك عكس از محسن عزيز داريم كه يك روز پس از مراسم نامزدي همسرش از چهره خندان او گرفته شده است. خوب ، اگر به عكس مشهد نگاه كنيد ، چيزي جز اميد و تشويق براي زندگي نخواهيد ديد. اكنون همين تصوير در دستان درمانده پدر و در قبر او قرار دارد و آنها در چشمان نااميدي لبخند مي زنند كه با ناباوري فرياد مي كشند كه او از بين رفته است.

اما هيچ كاري نمي توانيم انجام دهيم. در همان لحظه اي كه نه رضايت خود را داريم و نه توانايي تفكر در اوج ناتواني را داريم. هر چقدر گريه كنيم و فرياد بزنيم كه محسود ما برنمي گردد ، اما شايد حداقل هزار س questionsال از ذهنمان بپرسد! گرچه هنوز بي فايده است. وقتي برخي از مقامات سهل انگار تلفات زندگي ما را به عنوان افراد عادي فقط سرنوشت و سرنوشت مي دانند. اما به راستي چرا سرنوشت و سرنوشت فقط براي ماست؟ چرا هرگز يقه خود را نمي پوشيد؟

مهرشاه ، نگران نباشيد شما كه اين افراد را بي مسئوليت و بي دقتي مي شناسيد ، حداقل چند روز استراحت كنيد كه بايد در عروسي شركت مي كرديد. وقتي مدتي ايستاده ايم ، به جاي اينكه گلها را روي ميز و حرم بگذاريم ، بي كفايتي مسئولان را برجسته مي كنيم و دليل پشيماني را كه براي هميشه در قلب شما باقي مانده است ، مي پرسيم.

اين روزها ، وقتي به اطراف نگاه مي كنيم ، غم و اندوه ما طاقت فرسا است. حتي گلهايي كه براي محسن عزيزمان به تيتر نيوز ارسال مي شوند ، نه تنها آن را درمان نمي كنند ، بلكه نمكي را در زخم مي ريزند. نام سازمان هاي مختلف از محيط زيست گرفته تا هر سازمان ديگري در چادر ديده مي شود ، تا اينكه دو روز پيش مسئولان آنها حتي تلفن را جواب نمي دادند! گرچه اين طبيعي است. ارسال گل بسيار آسان تر از پاسخ دادن است.

تصويري از مهشاد كريمي در دست پدرش در سومين روز درگذشت روزنامه نگار

البته اين حرفه ما به عنوان روزنامه نگار جديد نيست. بسياري از روزنامه نگاران باتجربه ، همانطور كه گفته مي شود ، سالهاست كه غذا مي خورند ، همچنين از بي كفايتي و سهل انگاري مقامات شكايت دارند. رضا غيفكار ، روزنامه نگار و دبير دامپزشكي ، انستيتوي روزنامه نگاران دامپزشكي وي در اين قسمت به تيتر نيوز مي گويد: ارسال گل در اين روزها و در اين شرايط به جاي بهبودي ، ريختن نمك زيادي روي زخم است و در واقع اين دارو پس از مرگ سهراب است.

وي ادامه مي دهد: به طور كلي جايگاه روزنامه نگار در كشور ما شناخته و روشن نشده است. مقامات هنوز در حال مشاهده گزارشگر از نگاه شخصي هستند كه مي خواهد وي را آزار و اذيت كند. اگر روزنامه نگاري اينگونه نيست. در سراسر جهان ، يك روزنامه نگار پيوند دهنده بين مردم و مقامات است.

اين روزنامه نگار دامپزشكي خاطرنشان كرد: متأسفانه ما در اين زمينه درد زيادي داريم ، يكي از بزرگترين مشكلات ما اين است كه متأسفانه برخي از سردبيران و مديران به خبرنگاران احترام نمي گذارند. وقتي سردبير براي خبرنگار خود ارزشي قائل نيست ، طبيعتاً نمي توان انتظار داشت كه ديگران نيز براي آن خبرنگار ارزش قائل شوند.

كوي فيكر ادامه مي دهد: حدود يك سال پيش ، تعدادي از روزنامه نگاران محيط زيست از خبرنگاران دامپزشكي خواستند تا براي حل مشكل خود با يك مسئول روابط عمومي سابق سازمان محيط زيست واسطه شوند. ما ناراحت هستيم كه در اين جلسه با بسياري از روزنامه نگاران جوان محيط زيست ملاقات و گفتگو كرده ايم ، اكنون دو نفر از اين كودكان به دليل ناآگاهي و ناآگاهي مقامات مفقود شده اند.

وي خاطرنشان كرد: “بعضي اوقات مردم و مسئولان فراموش مي كنند كه روزنامه نگار براي خودشان كار نمي كند.” اگر روزنامه نگاري از خود س asksالي بپرسد ، مرتباً تماس مي گيرد و اگر از پنجره اي وارد شود ، به اين دليل است كه مي خواهد مردم درد را براي شما بگويند. اما هميشه دلتنگش مي شوي! و حالا كه اين دو گم شده اند ، غمگين مي شوند و گل مي آورند در حالي كه اين چيزها واقعاً نمك را در زخم مي اندازند. اين گلها بايد روزي كه خودشان اتوبوس خوبي برايشان تهيه مي كنند خودشان را نشان دهند در غير اين صورت باعث افتخار آنها نخواهد بود.

از سوي ديگر بهروز بهزادي ، روزنامه نگار دامپزشكي و رئيس شوراي سياستگذاري اتحاد وي مي گويد: “به طور كلي ، ظاهر هيچ كاري به نفع هيچ كسي نيست.” در طول اين سالها با اهالي رسانه و روزنامه نگاران به گونه اي رفتار شده است كه در طي چند روز قابل تغيير و فراموش نيست. مطبوعات علاوه بر بسياري از كشورهاي جهان كه داراي دستمزد خوب و موقعيت اجتماعي بالايي هستند ، در زمينه اخبار با دستمزد پايين و حتي گاهي كمتر از دستمزد كارگر فعاليت مي كنند.

وي خاطرنشان كرد: روزنامه نگاران اكنون در شرايطي قرار دارند كه بيمه كافي ندارند و حقوق خوبي دريافت نمي كنند و تحت فشارهاي مختلفي قرار دارند يا بيمار مي شوند و يا در حال مرگ هستند.

بهزادا خاطرنشان مي كند: طي سالهاي گذشته ، آنها چنان فاجعه اي را در رسانه ها به وجود آورده اند كه رسانه هاي داخلي قدرت خود را از دست مي دهند. اساساً مردم ديگر به مطبوعات و رسانه هاي محلي اعتماد ندارند. آنها نه تنها به خود رسانه ها و فعالان رسانه اي اعتماد ندارند ، بلكه كاملاً درك مي كنند كه دولت ها اجازه كار و نوشتن مطبوعات را نمي دهند. به همين دليل است كه منابع رسانه اي از داخل كشور به خارج مي رفتند. اما اگر اين شرايط اصلاح نشود ، بيشترين ضرر براي خود مقامات خواهد بود. يك روز همه چيز از بين خواهد رفت و در آن روز آقاي مردم مي دانند كه با مطبوعات چه كرده است.

انتهاي پيام